O ODIO

19855u

Teño que confesar que nos anos máis inocentemente salvaxes do barrio vello houbo unha época na que entretiña o tempo nas autolesións. Era un campo inexplorado e atraente. Unha porta máis de saída. O meu barrio fíxome un ser perigoso, unha bomba en deflagración inminente e constante. Mais o estoupido nunca chegou grazas a pequenas chemineas, un reflexo de vidas máis destrutivas, unha versión edulcorada, light.

E é que aí construín o meu universo mitolóxico, un mundo que substituira a ninfas polos punks máis noxentos. Eu limitábame a intentar marcar a lume esa orixe.

Na miña pel non quedou ningunha marca daqueles cortes tan superficiais. Mais. Noutros lugares aínda se poden percibir certas feridas.

E son miñas. Tan miñas como estas palabras.

 

POETAS MORTOS

IMG_20150725_174834

Hai rutinas que nos manteñen vivos e ao mesmo tempo nos serven de medida do tempo. O último café do día ten o sabor do xantar do condeado a morte, sempre a dúbida sobre os abrentes, sempre os medos racionais, sempre.

Os momentos pequenos deixan respirar con tranquilidade coa mesma desenvoltura que a vertixe que causan. A capacidade de asustarse non reside nos monstros que cada un alimenta, se non nesas fuxidías felicidades, o verdadeiro sentido de todo.

AS NOVAS DO DÍA

as novas do día

Unha confesión.

Adoro escoitar radio. Música, debates, soliloquios, radionovelas, poscast, humor e, si, ata algún programa cultural. Non está demais volver recomendar o Diario Cultural para quen non o coñeza ou quen se despiste de o escoitar a diario.

O caso é que renunciaría a todo (a case todo, permítanme a esaxeración) por escoitar a radio ao longo de todo o día/vida.

Hai épocas nas que as ondas chámanme cunha forza que non podo evitar, son tempos agridoces o medio calma toda a angustia vital que poida circular pola cidadanía da pel que me rodea. Outro efecto calmante, a miña trindade: ler/escoitar, café, elas.

Case todo o dial ten sinais horarios. En moitas ocasións, logo dos pitidos que inciden nese paso do tempo imparable (pi, pi, pi, piiiiií) hai un espazo breve para a actualidade. En cada hora toda a esperanza que a frecuencia me brinda cae coma un rañaceos en tempos de guerra.

O DESTINO É UNHA MULLER VELLA DE DUBROVNIK

paxinasOutro texto que xa me queda algo lonxe e que debo interpretar unicamente como lector. Somos coma libros abertos. Ninguén pode agachar as páxinas de vida e as marcas que deixan sobre o modo en que a boca se torce nun xesto de desprezo. Somos coma libros abertos, mais todos sentimos incomprensión.

Somos libros abertos e só reparamos niso cando alguén máis sabio do que nunca seremos consegue que entendas iso, non tes segredos para ninguén, todos se marcan a lume, cicatrizan sobre a túa fronte e non hai nin culpa nin ocultación posible.

Somos libros abertos e as oportunidades son ríos que pasan. Non nos arrastran, só pasan e nos decidimos ou non impregnar as páxinas con humidade e novas texturas ou permanecemos.

XORNAIS

xornais

No vello barrio todo estivo sempre no seu sitio, no lugar onde debía estar. Cada un dos cuartos tiña todos os elementos necesarios, ou polo menos todos os que precisabamos. Eu non podía concibir un fogar doutro xeito que non respondese a aquela distribución. E malia todo…

Cando chegamos á casa nova non había mobles. Tan só unha cociña a medio montar e a armazón dunha cama cun colchón de segundas. Foi fermoso ir construíndo ese fogar dende a nada. Cando hoxe o observo co seu cento de xoguetes tirados polo chan, a marabillosa desorde dos andeis da cociña, os recunchos esquecidos onde abrollan recordos que xa naceron neste lugar, entón cústame recordar aquelas primeiras semanas.

A lembranza máis vívida consiste na nosa primeira mesa. Un atado de xornais gratuítos sobre os que devorabamos berberechos enlatados. Quizais foi xusto naquel momento cando as novas que neles aparecían deixaron de ter sentido.

TIME IS ON MY SIDE, YES, IT IS… 

café

Sobrevivo grazas ao café. Non teño dúbida. No texto falo doutras cousas, sobre o proceso de escrita, a morte como mínimo común múltiplo, a noite máis aló da propia noite e, sobre todo, o paso do tempo.

Mais quero quedar coa presenza do café neste lugar porque é este líquido o que marca en boa medida, o que significa para min o transcorrer dos anos. Café de filtro, de cápsula, moído. É unha presenza que se mantén irrenunciable en calquera lugar que podo chamar meu. Un punto de apoio sobre o que o demais xira.